Βίαζε την κόρη του επί 30 χρόνια

Σεπτεμβρίου 17, 2009

Ένας 60χρονος Αυστραλός, στη περιοχή της Βικτόρια, κατηγορείται ότι επί 30 συνεχή χρόνια κακοποιούσε σεξουαλικά την κόρη του με την οποία είχε αποκτήσει και τέσσερα παιδιά, σύμφωνα με όσα αποκαλύπτουν τα αυστραλιανά μέσα ενημέρωσης.

Όπως γράφει η εφημερίδα Herald-Sun ο άντρας αυτός, περίπου 60 ετών, άρχισε να κακοποιεί σεξουαλικά την κόρη του όταν εκείνη ήταν μόλις 11 ετών, ενώ σύμφωνα πάντα με την εφημερίδα και τα τέσσερα παιδιά γεννήθηκαν με σοβαρά προβλήματα και το ένα πέθανε.

Η αστυνομία της Βικτόρια αρνήθηκε να σχολιάσει την υπόθεση, επικαλούμενη δικαστική απόφαση να μην αποκαλυφθεί το όνομα της οικογένειας.

Ωστόσο η Herald-Sun τονίζει πως η υπόθεση αποκαλύφθηκε τον Φεβρουάριο όταν η γυναίκα μίλησε στην αστυνομία.

Επίσης στο δημοσίευμα επισημαίνεται ότι τρία χρόνια νωρίτερα η γυναίκα είχε ειδοποιήσει τις αρμόδιες αρχές, αλλά τους είχε ζητήσει τότε να μην επέμβουν επειδή κινδύνευε, όπως είχε πει ,  η ζωή της.

Ο άντρας αρνήθηκε ότι κακοποιούσε σεξουαλικά την κόρη του, αλλά του απαγγέλθηκαν κατηγορίες όταν οι εξετάσεις DNA έδειξαν ότι ήταν ο πατέρας των παιδιών, διευκρινίζει η εφημερίδα.

Η γυναίκα και τα τρία παιδιά της έχουν μεταφερθεί από τις αρχές σε ασφαλές μέρος, ενώ ο άντρας θα προσαχθεί στο δικαστήριο τον Νοέμβριο αντιμετωπίζοντας συνολικά 80 κατηγορίες. (Πληροφορίες ΑΠΕ-ΜΠΕ, enet.gr, 07:51 Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου 2009)


Λυριντζής – Οικονόμου: αριστεροί ψάλτες!

Μαΐου 15, 2009

Τους έπιασα τη στιγμή που είχαν στα χέρια τους την “Ελευθεροτυπία”, όπου κραύγαζε ενα θέμα με τίτλο “Έκρηξη: 58.οοο νέοι άνεργοι”. Διάβασαν τον τίτλο σαν αριστεροί ψάλτες και στη συνέχεια πήγαν στην Espresso, την οποία ξεφύλλισαν μετά προσοχής και στάθηκαν και σε μια δεξιά σελίδα όπου μια μισόγυμνη φωτογραφία νεαράς τους φαινόταν πιο ενδιαφέρουσα από την… ανεργία!

Λυριντζής και Οικονόμου…


Δημοσιότητα και Βραβεία… παρωδίες!

Μαΐου 15, 2009

Εγώ νομίζω ότι αυτή η ιστορία με τα Βραβεία του Ιδρύματος Μπότση, έχει καταντήσει… παρωδία! Ή αυτοί που κρίνουν και επιλέγουν τους δημοσιογράφους που θα βραβευτούν, δεν κυκλοφορούν στην πιάτσα ή γίνεται ένα μαγείρεμα έτσι για να δημιουργήσουμε… προϊστορία. Γνωρίζω δημοσιογράφους που θα έπρεπε να έχουν πάρει ένα σωρό βραβεία για το ήθος και τη δουλειά τους και δεν τους ξέρει ούτε η μάνα τους! Πού κυκλοφορεί η [εκάστοτε] επιτροπή, η οποία κρίνει και αποφασίζει;

ΠΑΡΩΔΙΑ ή καλύτερα κωμωδία έχουν καταντήσει και τα βραβεία που δίνει το TV Εθνος και κάθε χρόνο βραβεύει ως καλύτερο τηλεπαρουσιαστή τον Νίκο Χατζηνικολάου!!! Τέτοια γελοιότητα… Κι έχουν πλάκα όλοι όσοι πάνε σ’ εκείνο το πανηγύρι: ηθοποιοί, τηλεπαρουσιαστές, δημοσιογράφοι, πολιτικοί… Τόση ματαιοδοξία, Θεέ μου! Όλοι κυνηγούν βραβεία και δημοσιότητα


Υπήρξε ή όχι σκάνδαλο;

Μαΐου 15, 2009

Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας απένειμε τα βραβεία στους δημοσιογράφους Κώστα Λασκαρέλια, Γιώργο Βλάχο και Δήμο Βερύκιο για την ανάδειξη της υπόθεσης [του σκανδάλ] Βατοπαιδίου… Η κυβέρνηση, δηλαδή ο Καραμανλής, έκλεισε πρόωρα τη Βουλή και κουκούλωσε το σκάνδαλο και γενικώς διάφορα σκάνδαλα. Τελικά, τι γίνεται – υπήρξε σκάνδαλο ή δεν υπήρξε; Με την -συμβολική- πράξη του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δέχεται ότι υπήρξε σκάνδαλο. Η κυβέρνηση το αρνείται! Κάτι δεν πάει καλά στο Ελλάντα…


Λίτσα Αγγελοπούλου: «Είμαι έτοιμη για το μεγάλο έρωτα»

Οκτωβρίου 17, 2008

Ή τώρα ή ποτέ! Πολλές φορές έλεγα πως θα φύγω από τον Πύργο, αλλά έμενα μόνο στα λόγια. Αυτή τη φορά δεν θα διστάσω! [...] Από μικρή αυτό ονειρευόμουν να κάνω. Θεωρώ πως είμαι καλλιτεχνική φύση. Θυμάμαι που πόζαρα μπροστά στον καθρέφτη και πηγαινοερχόμουν παριστάνοντας το μοντέλο. [...] Βασικά, με παρότρυνε μια φίλη μου. Γενικότερα, ο κύκλος μου με ενθαρρύνει. Τώρα περίμεναν πώς και πώς μέχρι να δημοσιευτεί η συνέντευξή μου![...] Πηγαίνω το πρωί στις 8.00 και φεύγω στις 2.00 το μεσημέρι. Μετά ξεκουράζομαι για μία-δύο ώρες και το απόγευμα ξανά πίσω στο πόστο μου. [...] Θα μου άρεσε να σχολιάζω την καλλιτεχνική επικαιρότητα και να παίρνω συνεντεύξεις από ηθοποιούς, τραγουδιστές, μοντέλα.[...] Αυτή είναι η πρώτη φορά που θα μείνω μακριά από το σπίτι μου και τους δικούς μου. Θα είναι κάτι πρωτόγνωρο για μένα, αλλά πιστεύω πως θα το διασκεδάσω. [...] Θαυμάζω όλους αυτούς τους ανθρώπους που δουλεύουν σε αυτό το χώρο. [...]  Νομίζω πως οι μακαρονάδες μου είναι πεντανόστιμες. Τα καταφέρνω πολύ καλά με τα ζυμαρικά. [...] Σκοπός του ανθρώπου είναι να παντρεύεται και να δημιουργεί τη δική του οικογένεια. Προς το παρόν όμως, με ενδιαφέρει η καριέρα μου και τίποτα άλλο. Το κάθε πράγμα στον καιρό του… [...] Δυστυχώς, δεν πιάνει καθόλου το χέρι μου. Τι να κάνουμε; Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα… [...] Προσπαθώ να χαλαρώνω και να βλέπω τους φίλους μου. Συνήθως πηγαίνουμε όλη η παρέα για καφέ ή για ψώνια. [...] Τώρα δεν βρίσκω πολύ χρόνο. Παλιότερα έκανα στίβο. [Δεν θα ξεχάσει ποτέ τις περσινές της διακοπές στη Λευκάδα] Πήγα με φίλες και περάσαμε υπέροχα. Θα ήθελα να ξαναβρεθώ εκεί. Έχω πολύ ωραίες αναμνήσεις…

[...] Είμαι μόνη μου, αλλά είμαι έτοιμη να δεχτώ ένα μεγάλο έρωτα. [Αν της ζητούσε ο σύντροφός της να παρατήσει τα όνειρά της...] Θα αρνούμουν και θα κοιτούσα την καριέρα μου. Σε αυτή τη φάση της ζωής μου είναι πιο σημαντική από οτιδήποτε άλλο. Έχω καιρό για έρωτες και σχέσεις». Ο ιδανικός άντρας γι’ αυτήν θα πρέπει να διαθέτει «κατανόηση, χιούμορ και καλούς τρόπους». Της τη σπάνε οι τύποι που «γκρινιάζουν και είναι μίζεροι». Δηλώνει πως δεν έχει κάνει ποτέ κάτι ακραίο για κανέναν άντρα. «Γενικότερα, δεν είμαι των άκρων». Η Λίτσα πιστεύει ακράδαντα πως μια σχέση θα πρέπει να βασίζεται στην εμπιστοσύνη και την αλληλοκατανόηση. «Πάντα ο ένας από τους δύο θα πρέπει να υποχωρεί. Αλλιώς δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Βέβαια, οι υποχωρήσεις θα πρέπει να είναι αμοιβαίες». Δυνατό σημείο της θεωρεί τα μάτια, τα μαλλιά και τα πόδια της. Οι περισσότεροι της κάνουν κομπλιμέντα για τα μάτια και… «το στήθος μου» λέει γελώντας. Αυτός που θα καταφέρει να την κερδίσει θα πρέπει απλώς… «να είναι ο εαυτός του. Δεν μου αρέσουν αυτοί που προσποιούνται και θέλουν να δείξουν κάτι άλλο από αυτό που είναι».

Espresso




Ο Κούντερα είχε συνεργαστεί με το κομμουνιστικό καθεστώς της Τσεχοσλοβακίας;

Οκτωβρίου 13, 2008

http://www.malaspina.com/jpg/kundera.jpg

Ο Μίλαν Κούντερα είχε συνεργαστεί με την αστυνομία του κομμουνιστικού καθεστώτος στην Τσεχοσλοβακία, σύμφωνα με δημοσίευμα περιοδικού.

Ο διάσημος συγγραφέας Μίλαν Κούντερα, δημιουργός του περίφημου έργου «Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι», κατέδωσε το 1959 έναν φοιτητή στην αστυνομία της Τσεχοσλοβακίας και με βάση την κατάθεσή του ένα τρίτο άτομο καταδικάστηκε σε κάθειρξη 22 χρόνων, σύμφωνα με δημοσίευμα του περιοδικού «Respekt».

«Σήμερα, στις 16.00, ο φοιτητής Μίλαν Κούντερα, γεννηθείς την 1η Απριλίου του 1929 στο Μπρνο, παρουσιάστηκε ενώπιον της υπηρεσίας για να αναφέρει ότι κάποιος φοιτητής θα συναντηθεί το απόγευμα με τον Μίροσλαβ Ντβόρατσεκ… Ο τελευταίος είναι λιποτάκτης από τον στρατό και την άνοιξη του προηγούμενου έτους είχε μεταβεί στη Γερμανία, όπου είχε εισέλθει παρανόμως», αναφέρει η έκθεση της αστυνομίας με την κωδική ονομασία 624/1950.

Μετά την καταγγελία, ο Ντβόρατσεκ συνελήφθη και οδηγήθηκε ενώπιον της δικαιοσύνης, που τον καταδίκασε σε κάθειρξη 22 χρόνων. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του ο Ντβόρατσεκ είχε οδηγηθεί σε στρατόπεδο καταναγκαστικών έργων σε ορυχείο ουρανίου, όπως πολλοί άλλοι πολιτικοί κρατούμενοι εκείνη την εποχή. Αποφυλακίστηκε το 1963, όταν ο Μίλαν Κούντερα μόλις είχε εκδόσει τη συλλογή διηγημάτων «Γελοίοι Έρωτες», με την οποία έκανε τα πρώτα του βήματα, σύμφωνα με το δημοσίευμα του περιοδικού «Respekt».

Την εποχή εκείνη ο Κούντερα ήταν 21 χρόνων και σύμφωνα με το δημοσίευμα, δεν γνώριζε προσωπικώς τον φοιτητή που κατήγγειλε, αλλά μετέφερε στην αστυνομία πληροφορίες που είχε ακούσει από τρίτο άτομο.

Ο Ντβόρατσεκ, Τσέχος πιλότος, είχε φύγει από την Τσεχοσλοβακία το 1948, όταν η χώρα πέρασε στον έλεγχο του Κομμουνιστικού Κόμματος. Σε στρατόπεδο προσφύγων στο Μόναχο είχε στρατολογηθεί από μία τσεχοσλοβακική μυστική υπηρεσία που χρηματοδοτείτο από τους Αμερικανούς και στη συνέχεια επέστρεψε στη χώρα του για να εργαστεί ως ταχυδρόμος. Ο Μίροσλαβ Ντβόρατσεκ είναι σήμερα 80 χρόνων και ζει στη Σουηδία.

Ο συγγραφέας αρνήθηκε να απαντήσει στις ερωτήσεις του περιοδικού «Respekt» για την υπόθεση Ντβόρατσεκ.

Κάποιες πληροφορίες για τον Μίλαν Κούντερα που φυσικά αγαπήσαμε όταν διαβάζαμε την “Αβάστακτη ελαφρότητα του είναι”!

The Columbia Encyclopedia, Sixth Edition

Milan Kundera , 1929-, Czechslovakian-born novelist and essayist. His first novel, The Joke (1967, tr. 1974), brought him government disapproval and resulted in the loss of his citizenship. This, coupled with the 1968 Soviet invasion, prompted him to flee Czechoslovakia; he settled (1975) in France, where he became a citizen in 1980. Often set against a totalitarian backdrop yet usually apolitical in tone, his widely translated fiction looks ironically at love, sex, and the possibility of spiritual fulfillment in the modern age. His works frequently treat themes of exile and return, memory and forgetfulness, nostalgia and regret. Kundera’s most acclaimed novels are The Book of Laughter and Forgetting (tr. 1980, 1996) and The Unbearable Lightness of Being (tr. 1984). Among Kundera’s other novels are Life Is Elsewhere (tr. 1974, 2000) and Immortality (1990, tr. 1991), both written in Czech; and Slowness (1995, tr. 1996), Identity (1997, tr. 1998), and Ignorance (2000, tr. 2002), all originally in French. He has also written plays, short stories, poetry, and essays. Among the latter are three collections containing his reflections on fiction, The Art of the Novel (1986, tr. 1988), Testaments Betrayed (tr. 1995), and The Curtain (2005, tr. 2007).

Bibliography: See studies by M. N. Banerjee (1990) and F. Ricard (2003).


ΕΝΑΣ “ΑΛΛΟΣ” ΚΑΡΛΟΣ ΦΟΥΕΝΤΕΣ…

Οκτωβρίου 12, 2008

Όλες οι ευτυχισμ�νες οικογ�νειες

Carlos Fuentes
Όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες
Σπονδυλωτό μυθιστόρημα

Σειρά Eκδόσεων Kαστανιώτη: ΞENH ΛOΓOTEXNIA / ΣYΓΓPAΦEIΣ AΠ’ OΛO TON KOΣMO
Μετάφραση: Μαργαρίτα Μπονάτσου
Ημερομηνία έκδοσης: 06/10/2008
Τιμή: € 18,00
Σελίδες: 416

ISBN: 978-960-03-4757-9
Τιμή: 18,00 €

«Εγώ προέρχομαι από μια οικογένεια στην οποία κάθε μέλος πλήγωνε με κάποιον τρόπο τους άλλους. Έπειτα, μετανιωμένος, ο καθένας πλήγωνε τον εαυτό του».

http://media-2.web.britannica.com/eb-media/68/92968-004-9995E997.jpg

Όλες οι ιστορίες αυτού του σπονδυλωτού μυθιστορήματος έχουν ως θέμα τους την οικογένεια. Και είναι ιστορίες που συνοδεύονται πάντα από έναν «χορό», σαν αυτούς του αρχαίου ελληνικού δράματος, κάποτε χιουμοριστικούς, στην πλειοψηφία τους τραγικούς, που δίνουν φωνή σε όσους φωνή δεν έχουν: σε παιδιά ζητιάνους, σε κόρες θύματα βιασμού, σε ορφανά, σε αντίζηλους, σε λαθρέμπορους, σε συμμορίες δολοφόνων που κατεβαίνουν από τους δρόμους του Λος Άντζελες ή ανεβαίνουν από τις ζούγκλες της Κεντρικής Αμερικής, σε μεσήλικες Δον Ζουάν, σε γυναίκες που ανέχονται το σαδισμό του συζύγου τους, σε ομοφυλόφιλους που βρίσκονται μπροστά στον πειρασμό, σε ιερείς που έχουν να κρύψουν κάποια μυστικά.

Το Όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες είναι η αφηγηματική πολυφωνία των αντιφατικών πλευρών του σύγχρονου Μεξικού και, κατ’ επέκταση, της Λατινικής Αμερικής και του κόσμου ολόκληρου. Violence is the name of the game.

Ο Κάρλος Φουέντες, από τους σπουδαιότερους συγγραφείς του καιρού μας, γεννήθηκε στον Παναμά το 1928. Λόγω του διπλωμάτη πατέρα του είχε μια κοσμοπολίτικη παιδεία, που ξεπερνούσε τα σύνορα της πατρίδας του, του Μεξικού. Ξεκίνησε την καριέρα του ως διπλωμάτης αλλά από κάποια στιγμή αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στη λογοτεχνία. Έχει τιμηθεί με αναρίθμητα βραβεία, μεταξύ των οποίων και το Βραβείο Θερβάντες, το σημαντικότερο βραβείο του ισπανόφωνου κόσμου. Από τις Eκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν τα βιβλία του Οι μασκαρεμένες μέρες (μτφρ. Χριστίνα Κόμη-Καλλίνικου, 2002), Σε αυτά πιστεύω (μτφρ. Αμαλία Βασιλακάκη, 2004), Ανήσυχη παρέα (μτφρ. Μαργαρίτα Μπονάτσου, 2006).

Fuentes

Carlos Fuentes

Carlos Fuentes is one of Latin America’s most prominent men of letters. He is an essayist and literary historian of the highest caliber, as well as the author of numerous screenplays, dramas, and short stories; however, Fuentes is best known for his novels, which use complex and innovative narrative techniques to probe Mexican history. Born in 1928 in Panama City, the son of a Mexican diplomat, Fuentes was raised in Washington, D.C., Buenos Aires, Argentina, and Santiago, Chile. He took a law degree from the National University of Mexico, and pursued graduate studies at the Institut des Hautes Études Internationales in Geneva. Fuentes combined his life as a writer with a successful career in international relations that culminated in being appointed Mexico’s ambassador to France in 1975-77; since then he has held distinguished lectureships in England and America, and has been the Robert F. Kennedy Professor of Latin American Studies at Harvard University since 1987. He has received numerous literary awards, including the Cervantes Prize in 1987. Fuentes’ major works include: Where the Air is Clearer (1958); The Death of Artemio Cruz (1962); A Change of Skin (1967); Terra Nostra (1975); The Hydra Head (1978); The Old Gringo (1985); and The Campaign (1990).

Από τις Εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν:


ΣΤ’ ΑΣΤΕΙΑ ΠΑΙΖΑΜΕ!

Αυγούστου 30, 2008

Αναγνωστάκης Μανόλης

Στ’ αστεία παίζαμε!

Δε χάσαμε μόνο τον τιποτένιο μισθό μας
Mέσα στη μέθη του παιχνιδιού σάς δώσαμε και τις γυναίκες μας
Tα πιο ακριβά ενθύμια που μέσα στην κάσα κρύβαμε
Στο τέλος το ίδιο το σπίτι μας με όλα τα υπάρχοντα.
Nύχτες ατέλειωτες παίζαμε, μακριά απ’ το φως της ημέρας
Mήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τα φύλλα του ημεροδείχτη
Δε βγάλαμε ποτέ καλό χαρτί, χάναμε χάναμε ολοένα
Πώς θα φύγουμε τώρα; πού θα πάμε; ποιος θα μας δεχτεί;

Δώστε μας πίσω τα χρόνια μας δώστε μας πίσω τα χαρτιά μας
Kλέφτες!
Στα ψέματα παίζαμε!

[από Tα Ποιήματα, Πλειάς 1975]

Βιογραφικό Σημείωμα

Ο Μανόλης Αναγνωστάκης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1925. Σπούδασε Ιατρική και ειδικεύτηκε ως ακτινολόγος στη Βιέννη (1955-1956). Άσκησε το επάγγελμα του ακτινολόγου στη Θεσσαλονίκη και το 1978 μετεγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Για την πολιτική του δράση στο φοιτητικό κίνημα φυλακίστηκε στο διάστημα 1948-1951, ενώ το 1949 καταδικάστηκε σε θάνατο από έκτακτο στρατοδικείο. Εμφανίστηκε στα γράμματα από το περιοδικό Πειραϊκά Γράμματα (1942) και το φοιτητικό περιοδικό Ξεκίνημα (1944). Του τελευταίου περιοδικού διετέλεσε και αρχισυντάκτης, από το τεύχος 1 (15 Φεβρ. 1944) μέχρι και το 11-12 (1 και 15 Οκτ. 1944). Δημοσίευσε ποιήματα και κριτικά σημειώματα σε πολλά περιοδικά, ενώ είχε και πυκνή παρουσία στην εφημερίδα Αυγή, με κείμενα για θέματα λογοτεχνικά και πολιτικά. Εξέδωσε το περιοδικό Κριτική (Θεσσαλονίκη, 1959-1961), υπήρξε μέλος της εκδοτικής ομάδας των Δεκαοκτώ κειμένων (1970), των Νέων Κειμένων και του περιοδικού Η Συνέχεια (1973). Ποιήματά του μεταφράστηκαν στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά. Ακόμα, ποιήματά του μελοποίησαν ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Θάνος Μικρούτσικος, η Αγγελική Ιονάτου και ο Μιχάλης Γρηγορίου.

  • Αποσπάσματα κρίσεων για τον ποιητή Μανώλη Αναγνωστάκη και το έργο του, καθώς και Εργογραφία: ΕΔΩ

ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΜΟΥ!

Ιουλίου 23, 2008
Ποίηση είναι τα πουλιά που πετάνε ελεύθερα...

Ποίηση είναι τα πουλιά που πετάνε ελεύθερα...

Δημοσιεύοντας στίχους, κι αναφέροντας συχνά τη λέξη “ποίηση”, θα νομίσει κανείς ότι είμαι ποιητής ή θέλω να γίνω ποιητής ή ότι, τέλος πάντων, ασχολούμαι με την ποίηση. Λάθος! Απλώς μου αρέσει η ποίηση – και τίποτε περισσότερο. Μου αρέσει όχι όποια κι όποια ποίηση. Ας πούμε, μ’ αρέσουν οι Παλαμάς, Καβάφης, Βάρναλης, Καρυωτάκης, Βρεττάκος, Σεφέρης, Ελύτης, Αναγνωστάκης, Καρούζος, Σινόπουλος, Σαχτούρης, Λειβαδίτης… Κι άλλοι. Μη μου λέτε για νεότερους – που ζουν, δηλαδή. Ψάχνει κανείς με το λυχνάρι για να βρει πέντε καλούς στίχους που να λένε κάτι της προκοπής.

Και τι λέει η ποίηση των νεότερων; Επειδή έχω διαβάσει, μιλάμε για ψιλοπράγματα… Ας έχω φίλους ορισμένους. Μου φαίνονται αστείοι, ενώ πασχίζουν να δουν δημοσιευμένους στίχους τους σε περιοδικά ή κριτικές για κάποια συλλογή τους. Και τηλεφωνούν εδώ κι εκεί και στέλνουν επιστολές και βιβλία και παρακαλάνε. Κάπου-κάπου καταφέρνουν να δώσουν και καμιά συνέντευξη και φωτογραφίζονται σε δρόμους της Αθήνας είτε ανάμεσα στον κόσμο είτε σε ερημικούς δρόμους… Παρακαλάνε να γίνει και καμιά εκδήλωση σε κάποιο από τα Πνευματικά Κέντρα της ευρύτερης περιοχής πρωτευούσης, έχουν φέρει και κανά δυο ηθοποιούς να διαβάσουν στίχους και ενδεχομένως έναν-δυο οργανοπαίχτες με βιολί ή κιθάρα… Τραγωδία!

Ποίηση είναι τα πουλιά που πετάνε ελεύθερα. Ποίηση είναι ένα ποτήρι κρύο νερό μέσα στην κάψα του καλοκαιριού, μια βόλτα με το ταίρι σου στην ακροποταμιά ή στην παραλία. Ποίηση είναι να κάθεστε στο μπαλκόνι και ν’ αγναντεύετε το ηλιοβασίλεμα! Ποίηση είναι να ταξιδεύετε μαζί, να οδηγείς και δίπλα σου να σου μιλάει, εσύ να τραγουδάς και να σε σιγοντάρει…


ΜΑΝΤΙΝΕΙΑ: Η ΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ!

Ιουλίου 23, 2008
Μαντινεία

Μαντινεία

Κι αυτή η φωτογραφία είναι… ποίηση! Είναι το τοπίο, η ιστορία που φορτίζει το όνομα της Μαντινείας, το αρχαίο θέατρο [που δεν φαίνεται], η εκκλησία που έφτιαξε ο αρχιτέκτονας Κωνσταντίνος Παπαθεοδώρου – μια εκκλησία που δημιούργησε πολλές τριβές με τον μητροπολίτη της περιοχής, αλλά που όμως παραμένει εκεί για να θυμίζει στα πρόσωπα των αγίων κάποια πρόσωπα παλαιών παικτών της ποδοσφαιρικής ομάδας του Παναρκαδικού… Νομίζω ότι στο μεταξύ σβήστηκαν και ένας άλλος αγιογράφος ζωγράφισε “άσχετα” πρόσωπα. Τέλος πάντων, η μαγεία του Κωνσταντίνου δεν υπάρχει πλέον…

Για δείτε το τοπίο, το βουνό χιονισμένο, φθινόπωρο ή χειμώνας ήτανε – δεν μπορώ να θυμηθώ. Πάντως αυτή η μαγεία της ατμόσφαιρας με κυρίευσε τότε και το μόνο που κατάφερα ήταν να την απαθανατίσω με τη Nikon που είχα αγοράσει στο Λονδίνο.